Macht… en sociale media

Posted on 07/11/2011 by janszoon

…… En waarom ik twitteren over bijvoorbeeld griepspuiten wel leuk vind maar twitteren over over huisartsen-acties (#Kmmk) niet zo bij mij past.

Deze ochtend kwamen, na mijn twitter-winter-slaap, tweets mijn time line binnen van Jan van der Sluis. Voor mij kwamen ze op het juiste moment.

het begon met deze:

@janvds55: Je kunt alleen samenwerken op basis van vertrouwen, respect en openheid. Mensen die dat niet kunnen, ervaren sociale media als bedreiging.

en daarna:

@janvds55: Mijn laatste tweet slaat blijkbaar op een spijkerkop. Hij betekent óók dat sociale media op weerstand zullen stuiten onder macht-gebruikers.

Voor mij werkte deze tweets als katalysator om iets duidelijk te krijgen over iets wat al in mij broedde. Het verduidelijkte de reden voor de weerstand die ik vaak merk onder mijn collega-artsen over de sociale media (de medische wereld is er natuurlijk niet één die als erg open bekend staat). Maar wat het voor mijzelf ook duidelijker maakte is wat ik eigenlijk doe op twitter. Waarom ik het soms beschouw als enorm verrijkend, maar het mij soms tegen de borst stuit.

Voor mij is twitter een hulpmiddel voor meer openheid, voor meer transparantie en een hulp om door lege verhalen heen prikken. Gericht op de waarheid zonder franje. Verder helpt twitter mij met dromen, ideen planten en plannen maken.

Gek ben ik dus op de #griepprik tweets. Ze halen de franje en de magie weg van  het machtsvertoon van de instituten. Ze zetten hen in hun hemd! Wat mij echter minder past is twitteren als wapen voor mijn eigen zaak.

Zoals jullie vast allemaal weten wil minister Schippers fors gaan snijden in het budged voor de eerste lijn (oa de huisartsen dus). Dat ik dit hoogst onverstandig vind staat natuurlijk buiten kijf. Echter ben ik niet altijd te spreken geweest op de toon waarop ‘wij’ ons verweerden. Veel tweets die over #kmmk waren doorspekt met machtsvertoon, hadden het doel te schofferen en waren niet gericht op openheid van onze kant.

Ook al heeft minister Schippers bestuur-methode die gebaseerd is op macht-gebruik en niet op samenwerken, voelt het voor mij niet goed om mijzelf naar binnen te keren, me op te rollen en mijn stekels op te zetten.

Kortom voor vechten kunnen jullie niet (meer) op mij rekenen Het hacken van de zorg is wat mij betreft gericht om alle franjes af te knippen van alle partijen die nu met elkaar lopen te vechten in de zorg. Als we dan allemaal in onze hemd staan gaan we de zorg weer mooi aankleden.

Posted via email from @janszoon’s posterous

Posted in Zorg 2.0 | Leave a comment

Stanford en ik

Posted on 07/11/2011 by janszoon

Lastig vind ik het hier in Stanford. Het doet wat met me. Maar wat dat wat is …… Het weer is goed, de Amerikanen zijn heel vriendelijk, het is hier rustig en ik ben in goed gezelschap. Ik mis natuurlijk thuis nogal, maar er is nog iets wat me een beetje weemoedig maakt. 

Het verschil in voor mij prikkelende inhoud en vorm van presentaties heeft me iets duidelijk gemaakt. Ik heb moeite met hoe de academische wereld nu in elkaar zit. Wat ik krijg is vaak-nogal-rammelend-‘bewijs’ van iets wat-te-maken-heeft-met-iets waarin ik erg geïnteresseerd in ben: namelijk De Zorg. Wat ik echter mis is  ’Simon Sinek’s Why’.(TEDxMaastricht). 

In mij is er de afgelopen tijd iets veranderd. Wetenschappelijk bewijs was tot nog niet lang geleden de hoeksteen van mijn denken. Nu merk ik dat het medisch bewijs mij vaak gewoon niet goed helpt wanneer ik met mensen in mijn spreekkamer zit, gewoon omdat het rammelt. (ik praat natuurlijk niet over fundamenteel/experimentheel onderzoek…. )

Wat ik hier voor mijn kiezen krijg is nogal wisselend: Bj Fogg en Jennifer Aaker (beiden wetenschapper) waren fantastisch. Zij spraken over onderwerpen waar ik persoonlijk (en professioneel) wat mee kan. Echter veel was anders…… de ‘why’ lijkt me vaak: Ik heb een studie gedaan zodat ik kan publiceren in een Journal of iets dergelijks….. Laat ik het zo zeggen:” De meeste presentaties over studie’s leren mij helemaal niets.”

Dit besef brengt me wat uit evenwicht. Heimelijk blijkt er namelijk nog diep in mij een promotie-wens te zitten. Dit botst dus. Want hoe moet dat nou als ik geen studie zou willen doen. Of zijn er wel mogelijkheden?

Er moet dus iets veranderen. Of ik moet het plan uit mijn hoofd zetten om ooit wetenschap te bedrijven, of ik ga een mogelijkheid die bij mij past creëren.

zo op reis naar huis… heb zin om weer thuis te zijn

Posted via email from @janszoon’s posterous

Posted in Zorg 2.0 | Leave a comment

‘Enkel’ protocollen

Posted on 20/08/2010 by janszoon

In dit stukje schets ik een voorbeeld van het ‘enkel’ in protocol denken

Stel je voor je bent 30+ in de kracht van je leven en als ZZP werkend in het bankwezen. Tijdens een sprintje naar je auto (het regent) verstap je je en kom je ten val. Strompelend (je kon nog net steunen op je voet) kruip je achter het stuur. Je overdenkt de situatie en beslist: Ik rij maar even naar het ziekenhuis om er naar te laten kijken, mijn enkel doet zo’n pijn.
Je wordt keurig onderzocht door een dokter, er is al een grote zwelling zichtbaar. Voor de zekerheid wordt een foto gemaakt van je enkel. Er lijkt niets gebroken. Dit wordt je uitgelegd en je mag naar de gips-kamer. De medewerker van de gipskamer maakt al gips klaar. Je denkt bij je zelf: “He… er was toch geen breuk?” en je vraagt aan deze medewerker waarom er gips omheen moet. Als antwoord op je vraag krijg je:”Dat doen we altijd….” “Is het echt nodig?” stamel je nog. “doen we altijd, hier is je afspraak voor volgende week op de poli.”
Je moet opgehaald worden uit het ziekenhuis en besluit maar al je werk-afspraken voor de komende week af te zeggen, want autorijden zit er met dat gips niet in.
Na een week mag je op de poli komen en wordt het gips verwijderd. Je enkel wordt weer keurig onderzocht. Er is een flinke blauwe plek zichtbaar als indicatie dat de enkelbanden gescheurd zijn. Weer wordt je enkel als niet gebroken en stabiel afgegeven.
Hierna komt de gips-kamer-medewerker met (“want is fijn voor U!”) een licht-gewicht gips voor de komende tijd! “Ja, maar waarom?” “protocol, tot ziens!”
Je belt weer afspraken af trekt je ZZP-riem wat strakker aan. in het weekend worden je tenen blauw en doet je voet veel pijn… De ziekenhuismedewerker, die je aan de telefoon krijgt, vertelt je, dat je mandag ochtend terecht kunt op de poli. De volgende dag besluit je tegen het advies van je partner in het gips er af te knippen. Je merkt dat je inmiddels best aardig kan strompelen en besluit dat het wel goed is met het ziekenhuis, spreekt met een bevriende huisarts (mij dus….) en deze komt met informatie die over hoe hij met enkelband letsel omgaat (Huisarts richtlijn). Je neemt contact op met een fysiotherapeut  en je verdere revalidatie verloopt prima.
Mijn bedoeling van dit voorbeeld is niet: Het bekritiseren van het protocol of zeggen dat het huisarts-beleid beter is. Wel is beleid in de eerste lijn anders dan van bovenstaand ziekenhuis. Hieruit kan ik dus wel concluderen, dat het allemaal niet zo zeker is hoe je best met enkelbandletsel om kunt gaan. En wanneer “best-practice” dan niet geheel vast staat, moet dan niet de patiënt degene zijn die dan de afweging zelf mag maken? (wanneer hij/zij dit wil natuurlijk) Zo’n protocol (die dus een ‘slechts’ een werk-afspraak is om duidelijkheid te scheppen en sowieso veilig medisch handelen beschrijft, maar misschien ook wel wat defensief is) moet dus in mijn ogen ruimte geven voor de patiënt om voor een andere optie te kiezen. Want het huisarts-beleid zou hem ruimte hebben gegeven om, in ieder geval gedeeltelijk, te kunnen blijven werken. (en dat is voor een ZZP-er, naast zijn gezondheid natuurlijk, ook erg belangrijk…..)
Erik

Posted via email from @janszoon’s posterous

Posted in Zorg 2.0 | Tagged , , , , | 2 Comments

3 Coaches….. 3 artsen (deel 2)

Posted on 29/07/2010 by janszoon
In de post van gister gaf ik voorbeelden van 3 typen sportcoaches, die tijdens de afgelopen Olympische Winterspelen rondliepen. Alle 3 de coaches hadden successen te vieren, maar er waren er ook met katers….

De beschrijving van de  coach-rollen is een metafoor voor het verschil tussen de artsen die op dit moment (nog) met patiënten omgaan.
Arts(coach) 1: (zie vorige post)
Het type-paternalistische-artsen, onder wie ik in het ziekenhuis nog heb gewerkt, verdwijnen nu echt uit het beeld. Ze worden in ieder geval niet meer opgeleid.
Ik heb een aantal voorbeelden gezien van dokters (met toch echt de de beste bedoelingen voor de patiënt!), die erg veel weerstand opriepen bij steeds mondiger wordende patiënten.  Het 2e-rondje langs de afdeling om na de Grote-Visite alles weer goed te praten met deze patiënten, noemde ik de Schaduw-Visite.
Arts(coach) 2:
Is naar mijn mening de coaching-rol die op dit moment het meest wordt aangenomen door artsen: Ik ben Uw  expert voor Uw gezondheid. U bent onzeker en onwetend (het is in ieder geval niet Uw taak om het te weten). Nee, dat is mijn taak. Binnen mijn expertise zal ik dus alles moeten doen om bestaande onzekerheden weg te nemen en de behandeling op me te nemen. U probleem is nu mijn probleem, mits het binnen mijn expertise gebied valt, en vertel ik u welke kant u het best op kunt gaan (als u toch een andere kant op wil heb ik de weg vast niet goed gewezen en leg ik nog een keer uit hoe het allemaal zit…..?) Is het probleem opgelost? Dan zit het werk van mij als expert erop en nemen wij afscheid. Valt het probleem niet meer binnen mijn expertise? Dan kan ik de verantwoordelijkheid natuurlijk niet dragen en kunt u beter een andere expert zoeken……
Ik weet niet of dit een oorzaak is voor defensieve geneeskunde? Maar ik kan me wel voorstellen dat wanneer de dokter alles overneemt van jou (in je rol als patiënt) en er zich dan een vervelende complicatie voordoet, er boosheid richting die arts bestaat….. Deze arts snapt dit ook en zal dus alles (en meer?) doen om dit te voorkomen.
Arts(coach) 3:
Dit is een Arts-rol die ik voor mijzelf aan het ontwikkelen ben om een goede (betere?) huisarts te zijn. Wanneer ligt waar de verantwoordelijkheid? wanneer bij de expert? Alleen bij potentieel gevaarlijke aandoeningen? of zelfs dan niet? ligt die altijd bij de patiënt? Moet het wel meteen over verantwoordelijkheid gaan? moeten we niet eerst gewoon een goede probleem analyse maken en daarna werk-afspraken maken?
Sowieso moet met name feedback denk ik een belangrijkere rol gaan hebben, al is dat voor artsen denk ik erg moeilijk…… in ieder geval voor mij als ik merk hoe gevoelig ik ben voor kritiek in mijn werk. (en ik weet zeker dat dat niet alleen voor mij geldt.) Ligt dit voor mij aan aangeleerde en diep in mij verbakken Arts-type-2-rol?
Als ik mijn directe omgeving en mezelf (als toekomstige patiënt) bekijk voldoet de Arts-type-2-rol niet aan de wensen. We moeten een andere rol gaan creëren en aanleren in de opleiding…..  alle hulp hiervoor is welkom…
Erik

Posted via email from @janszoon’s posterous

Posted in Zorg 2.0 | Tagged , , , , , , , , | 2 Comments

3 coaches…. (3 artsen?)

Posted on 28/07/2010 by janszoon


coach 1:
“sablikova mag niet verliefd worden.” “Dat beslis ik want dat is beter voor haar.”

Stel je voor dat  ze toch een vriendje zou hebben, zou ze dit vertellen aan haar coach? Zou dit hun werk-relatie verstoren?

Coach 2:
“Ik ben de gene met alle gegevens: over de sporter over de omstandigheden en over het beloop van de race.” “omdat ik degene ben met alle informatie ben ik de enige die dit allemaal kan overzien” “Doordat ik de enige ben met het overzicht, ben ik ook de hoofd verantwoordelijke.” “Vanuit die verantwoordelijkheid ben ik het die moet beslissen op cruciale momenten voor mijn sporter.” “Dus krijg ik tijdens de race informatie uit mijn oortje, heb ik heb het ronde-bord vast en laat ik informatie zien op het extra-informatie-bord.”

Stel je voor dat zo’n coach je in je olympisch-gouden-race je naar de binnen baan stuurt en dat je dus gediskwalificeerd wordt… Wordt je dan boos op je coach?

Coach 3:
Coach:” We gebruiken veel trainings methoden.” “Aan het eind van elke trainingsdag evalueren we de gebruikte trainings-methode, als het niet werkt voor de sporter gooien we hem eruit.”

Sporter:” Ach…. tijdens een race heb ik mijn coach helemaal niet nodig.”

Posted via email from @janszoon’s posterous

Posted in Zorg 2.0 | Tagged , , , , , , , , | 1 Comment